Ο κόλπος του Γροίκου

Ο παράδεισος υπάρχει

Στη βόρεια πλευρά του Γροίκου ο ήλιος υψώνεται νωχελικά πίσω από τους λόφους. Το πρώτο φως. Το Τραγονήσι, το μικρό νησάκι που χρησιμεύει ως βοσκοτόπι και προστατεύει τον κόλπο από τους αέρηδες, αποκαλύπτει τις γυναικείες καμπύλες του. Στη θάλασσα ακόμη απλώνεται ένα σκούρο μπλε σεντόνι δίχως κυματισμούς. Όσο τεντώνονται οι ηλιαχτίδες, τόσο η φύση ξυπνάει.

Οι θάμνοι ανοίγουν τις φυλλωσιές τους για να ζεσταθούν, τα αρμυρίκια κορδώνονται για να σχηματίσουν σκιές στην άμμο, και οι πεινασμένοι γλάροι, αναζητώντας τροφή, στήνουν συμφωνία αγγέλων πάνω από το νερό.
Σιγοντάρουν καναρίνια, αηδόνια, χελιδόνια, και διαφόρων ειδών πουλιά που ξεκινούν τις πρωινές τους βόλτες. Από κοντά και οι ψαρόβαρκες, που βάζουν μπρος τις μηχανές και σχηματίζουν τις δικές τους διαδρομές πάνω στο γαλάζιο πλέον υδάτινο καμβά.
 Εδώ στο Γροίκο, στο ψαροχώρι των λιγοστών κατοίκων που βρίσκεται 4,5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Σκάλας, του λιμανιού της Πάτμου, κάθε μέρα το φυσικό φως, ανάλογα το κέφι του, σκηνοθετεί το μυστηριακό τοπίο. Αν το ακολουθήσεις, περπατώντας κατά μήκους του φιλόξενου κόλπου, θα ανακαλύψεις όλα τα χρώματα της γης.
Σε τούτο τον παράδεισο, οι ανθρώπινες αισθήσεις διαστέλλονται. Σε κάθε βήμα, απομακρύνεσαι από τα επίγεια και βαδίζεις σε ένα ζωντανό όνειρο. Ξεκινάς τη βόλτα από το μικρό ακρωτήρι στο βορινό μέρος του κόλπου, από το οποίο ατενίζεις το Χιλιομόδι, τη νησίδα που φιλοξενεί το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα.
Βράχια απόκρημνα, δουλεμένα από τα κύματα και τον αέρα, τιρκουάζ νερά, άγριοι θάμνοι που μοσχοβολούν, κοφτερές πέτρες, κεντημένες με χρυσαφί βελόνα, και δυο κρυφές παραλίες αποτελούν αυτή τη μικρή λωρίδα γης. Από μακριά, τα πέτρινα χαλάσματα μιας παλιάς καλύβας στην κορυφή, θυμίζουν λεηλατημένο βυζαντινό ναό.
Με κατεύθυνση νότια, προς το Διακόφτι, το πιο στενό σημείο του νησιού, συναντάς λιτές ξύλινες προβλήτες, που γύρω τους έχουν ιστιοπλοϊκά και βάρκες, περνάς έξω από ασβεστωμένες αυλές με χαμηλά τοιχία, σπάει η μύτη σου από τα δενδρολίβανα και τα θυμάρια, σου τραβάνε το βλέμμα τα γεράνια, τα κυκλάμινα και οι αγγελικές, και φτάνεις μπροστά από το «Patmos Aktis» δίχως να το καταλάβεις.
Με τον ήλιο να ανεβαίνει και τη ζέστη να πυκνώνει, αναζητάς σκιά σε μια συστοιχία από πανύψηλα αρμυρίκια που στέκονται αγέρωχα λίγο πιο κάτω. Αν τα παρατηρήσεις πως κινούνται τα κλαδιά τους στο ελάχιστο φύσημα του ανέμου, μοιάζουν με λιτά γυναικεία μαλλιά. Ακριβώς από πίσω τους, εκτείνονται νοικοκυρεμένα χωράφια με σιτάρι, καλά φυλαγμένα από χοντρούς πέτρινους φράχτες.
Μετά την ανηφόρα, μια πλούσια μωβ βουκαμβίλια, από τις πολλές που κοσμούν τη γειτονιά, σε περιμένει για να τη θαυμάσεις. Έκπληκτος, πιο δίπλα ανακαλύπτεις ότι αμπελώνες-μινιατούρες συνυπάρχουν με τη ξεραΐλα των βουνών που κυκλώνουν τον Γροίκο, και συνεχίζεις προς τη ξακουστή Πέτρα Καλικατσού.
Στα δεξιά σου, μια φυσική αλυκή απλώνεται σαν τοπίο σεληνιακό - είναι ένας υγροβιότοπος από άλλο πλανήτη. Πάνω στις γκρι, ξεραμένες φλούδες χώματος, με τις πράσινες πιτσιλιές από τα υπολείμματα πλαγκτόν, που βουλιάζουν όταν πατάς πάνω τους, προσγειώνονται αιγαιόγλαροι, ασημόγλαροι, θαλασσοκόρακες και διάφορα άλλα θαλασσοπούλια.
Μάλιστα, την άνοιξη δεκάδες μεταναστευτικά πουλιά το χρησιμοποιούν ως ενδιάμεσο σταθμό. O μεσημεριανός ήλιος σε τυφλώνει, θαρρείς πως διακτινίστηκες σε έρημο, κι από τις αντανακλάσεις ούτε τη θάλασσα δε βλέπεις.
Την Καλικατσού όμως, την Πέτρα που σύμφωνα με την Πάτμια συγγραφέα Δέσποινα Βακράτση πήρε το όνομα της από της καλικατσούδες (γιαλόπαπιες), είναι αδύνατον να τη χάσεις! Δεσπόζει μέσα στη θάλασσα με το παράξενο σχήμα της, σε μαγνητίζει για να την εξερευνήσεις.
Παρότι οι ασκητές και οι περιστασιακοί ερημίτες που κατοικούσαν εκεί μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60 έχουν μετατρέψει το βράχο σε «φυσικό» σπίτι, λαξεύοντας σκαλοπάτια, ράφια, γούρνες για συγκέντρωση νερού, θέσεις για τα κάρβουνα, κ.ά, η ανάβαση θέλει ιδιαίτερη προσοχή καθώς οι πέτρες είναι πολύ λείες.
Στην εσωτερική της πλευρά, στο σημείο που τελειώνει η αμμουδιά και υψώνεται απότομα η Καλικατσού, θα ανταμώσεις κάτι βαθουλώματα που φαίνονται σαν γιγάντια δαχτυλικά αποτυπώματα. Σκαρφαλώνοντας περιμετρικά θα έχεις θέα την πίσω πλευρά του Τραγονησίου και τα γαλαζοπράσινα νερά της παραλίας της Πέτρας.
Μόλις κατακτήσεις το ψηλότερο σημείο αυτού του Ιερού Καθίσματος, και εισπνεύσεις βαθιά, θα σε κυριεύσει ένα αισιόδοξο αίσθημα κάθαρσης, η σκέψη σου θα γίνει διαυγής. Και τότε, οι ξεχασμένες επιθυμίες θα έρθουν ξανά στο προσκήνιο για να σου υπενθυμίσουν ότι η καρδιά πηγαίνει εκεί που νιώθει ζεστασιά.
Στο σούρουπο, ροζ παλ σύννεφα στεφανώνουν το ξενοδοχείο «Patmos Aktis» και τα υπόλοιπα κάτασπρα κτίρια, ενώ ο ορίζοντας, πίσω από το Τραγονήσι, φουντώνει με όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου, του κίτρινου και του πορτοκαλί.
Μαγεμένος από τα χρώματα, δροσίζεις τις πατούσες σου,περνάς τα χέρια στον αυχένα, ξαπλώνεις αμίλητος στην άμμο και παρακολουθείς το φεγγάρι, αθόρυβα και γρήγορα, να παίρνει τη θέση του ψηλά στον ουρανό. Ξάφνου, τα αστέρια πέφτουν βροχή. Τα φανταχτερά λαμπιόνια βουτάνε ορμητικά στο μαύρο νερό και μια τροχιά χρυσόσκονης φωτίζει το βυθό. Κι εσύ κάνεις μονάχα μια ευχή. Στο Γροίκο να βρεθείς ξανά.
Μοιραστείτε αυτή τη σελίδα με φίλους

Κρατήσεις